สวัสดีวันปีใหม่พา.....

 

สวัสดีวันปีใหม่ทุกคน นนนน

 

ไม่ได้ทำมานานนม นมนาน กาเร จนนมโต

 

เย้ย ยยยไม่ใช่ ...55+เริ่มรั่ว

 

 

เมื่อวันศุกร์ไปร.รแม่มา ร้อนและเหนื่อย และน่าเบื่อ

 

โดนทอดทิ้ง (หรือเราให้เค้าทิ้งหว่า?)

 

เฮ้อ..... แปปๆ ก็ผ่านพ้นไปอีก1ปี

 

เราก็อ่อนลงอีก1ปี เอ๊ย หรือแก่หว่า 55+ ไม่ชั่ยแระ

 

 

ตลอดวันหยุดได้ทำประโยชน์ต่อสังคมมากเรย ประหยัดไฟ

 

และ ถวายซาวน่าให้ในหลวง (ไฟไหม้อ่า) บ้า....แก้วมึงบ้าป่ะเนี่ย

 

คืองี้ไม่ได้ถวาย แต่ทำดีเพื่อชาติ ดับไฟ ในพ.ศ พอเพียง ไม่ใช่ไฟโดยจำเป็น

 

อารมเสีย เอ่ยถึงเรื่องนี้ทีไรเปน อาภาภรทุกที

 

อารมเสียๆอารมเสีย~

 

เฮ้อออออออออ เฮ้อหลายเฮ้อ แระเนี่ย 555+

 

 

ไปแระไม่มีรัยอัพแร้ว วว....

 

 

แฮปปี้ นิว เยียร์แระกันนะทุกคน

 

ขอให้ทุกคนมีความสุขมากๆ (น้อยกว่าเรา)

 

ขอให้ร่ำรวย(น้อยกว่าเรา)

 

ขอให้ทุกอย่างน้อยกว่าเรา 555+(ไม่ใช่แร้ว ววว)

 

อีก3เดือนเจอกัน

 

 

 

55+ตอนนี้เพ้ออย่างหนักค่ะท่าน นน

   เอ๊ยไม่เคยคิดไม่เคยฝันอ้า   ไปอยู่ตั้ง ครึ่งเดือนโอ้วสวรรค์++

พระเจ้าช่วยพระเจ้าทอดไข่มากค่ะ

7ต.คนี้แล้วเฟร่ยอ๊ากกกดีใจ      ญี่ปุ่นที่รัก

อา:หนูขอบคุนอามากๆๆค่ะที่สนับสนุนช่วยเหลือทุกอย่างฮ่าๆปลื้มๆ

รุ่นพี่ที่เรารุ้จักและเพื่อนๆที่เรารัก

เราจะไปญี่ปุ่นแล้วนะมาร่ำลาเราด้วยที่สนามบบินแล้วเราจะเที่ยวฝากนะจ๊ะ

คิดถึงเพื่อนๆทุกคนนะจุ๊บๆ(ล่วงหน้าๆ)

 

 

ps.-คิดถึงเทอทุกทีที่อยู่คนเดียว

-ซื้ออารายดีอ่าให้ตัวเองไปญี่ปุ่นปีนี้ตื้นค่ะะตื่น

-แพมแล้วกูจะซื้อของฝากให้นะ

-แอมของขวัญปีนี้เอาไรอ่าว่างๆจะไปหาน๊ะ

 

จะมีแค่ฉันหรือเปล่า

ที่เงียบเหงาอ้างว้างไม่มีใคร

มองหาคนเคียงข้างก็ไม่เห็นใคร

รู้สึกว่าทําไม....มันเหงาจัง

แต่ไม่เป็นไรหรอกนะ

เพราะฉันก็ยังคือ " ฉัน "

มีความสุข...ยิ้มได้

โดยไม่ต้องมีใครมาผูกพัน

รู้สึกเพียงว่าสักวัน

" เขาคนนั้น " ก็ต้องมา

ยอมเจ็บอยู่อย่างนี้ เท่าที่จะทนได้

ไม่ร้องไห้ฟูมฟาย อยู่เงียบๆกับใจตัวเอง

ไม่ต้องการคําปลอบใจ นั่นไม่ใช่ว่าฉันเก่ง

เพราะความรู้สึกทั้งหมด....ฉันเริ่มเอง

ต้องรับเองตามแท้แต่จะเป็น

 รักของเราต้องเจริญยิ่งขึ้นไปเรื่อยๆ

ปอก่ะลอ มีมี่ต้องแก้วจังไปเรื่อยๆน๊ะต้องเชื่อใจแก้วจังด้วยแก้วจังเชื่อใจมี่น๊ะ

"ระหว่างคนที่เรารัก กับ คนที่รักเรา"
คนที่เรารัก.....คือคนที่ใช่สำหรับเรา
แต่บางครั้ง.....เขากลับรู้สึกว่าเราไม่ใช่

คนที่เรารัก.....คือคนที่เราคิดว่าเรารู้จักเขาดี
แต่แท้จริงแล้ว....เขากลับแทบไม่รู้จักเราเลย

คนที่เรารัก......คือคนที่เราพร้อมจะเป็นผู้ให้
แต่สิ่งที่เราให้.....เขากลับไม่เคยมองเห็นสิ่งที่เราให้ไป

คนที่เรารัก........คือคนที่เราอยู่ด้วยเวลามีความสุข
แต่เวลาเราทุกข์.....ไม่อยากแม้ให้ค่อยรับรู้

คนที่เรารัก....คือคนที่เราใส่ใจทุกเวลา
แต่ที่แย่กว่าคือ..ตลอดมาเขาไม่ได้รักเราหรือ

คนที่รักเรา.......คือคนที่เราเพียงมองผ่าน
แต่เขา.....กลับมองเราอย่างใส่ใจ

คนที่รักเรา.....คือคนที่เราไม่พยายามทำความรู้จัก
แต่เขา.....กลับพยายามทำความรู้จักเรา

คนที่รักเรา.....คือคนที่เราไม่เคยให้ความสำคัญมากมาย
แต่เขา.....กลับให้ในสิ่งที่ล้วนมีค่ามีความสำคัญกับเรา

คนที่รักเรา....คือคนที่เราไม่เคยเห็นหน้าเวลาสุข
แต่เวลาทุกข์....เขากลับเป็นเหมือนเงาคอยเฝ้าตาม

คนที่รักเรา.....คือคนที่เราไม่เคยนึกถึง
แต่มีสิ่งหนึ่ง....บอกให้รู้ว่า......เขารักเรา
แล้วถ้าคนที่เรารักกับคนที่รักเราเป็นคนเดียวกันคงดีไม่ใช่น้อย

…………………

วันเวลาที่ผ่านมา ชั่วระยะเวลาหนึ่งของชีวิต
ผู้คนมากมายที่ผ่านเข้ามา
บางคนผ่านมาเพียงเพื่อจะผ่านไป
..................
แต่บางคนกลับไม่เป็นเช่นนั้น...

จากคนแปลกหน้า กลายเป็นคนรู้จัก คนคุ้นเคย แล้วล่วงเลย ไปกลายเป็นคนรักกัน

เวลาเปลี่ยน สถานการณ์ก็เปลี่ยน
สถานภาพทางความรู้สึกของเราก็อาจมีการเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย
..................
บางคนยังคงความเป็นคนแปลกหน้า
ยังรักษาระยะห่างของการเป็นคนรู้จัก คนคุ้นเคย หรือ
คนรักกันไว้ได้อย่างคงที่...
..................
บางคน เปลี่ยนแปลงจากคนแปลกหน้า
กลายเป็นคนคุ้นเคย...
...................
จากคนเคยคุ้น กลายมาเป็น คนรัก ..
ทำลายระยะห่างของความรู้สึกให้สั้นลงอย่างรู้สึกได้ ...
และเมื่อนั้น เรื่องราวดี ๆ สวยงามทางความรู้สึกจึงเกิดขึ้น ..
....................

แต่ในทางกลับกัน..
ระยะห่างของบางคน อาจห่างไกลออกไปจนสุดหูสุดตา
จากคนเคยรัก คนเคยคุ้น กลายเป็นแค่คนเคยรู้จัก ..
กลายเป็นคนแปลกหน้าทางความรู้สึกไป ..
......................
แน่นอนว่า ระยะห่างของคนรู้จัก กับ คนรัก ย่อมไม่เท่ากันเป็นแน่ ..
แต่นั่นแหละ ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปได้เสมอ..
ฉันเชื่อในเรื่องของการเปลี่ยนแปลงของเวลา
พอ ๆ กับเชื่อในเรื่องของการเปลี่ยนแปลงของความรู้สึก..
....................
ไม่มีมาตราวัดใด ๆ ที่จะใช้วัดระยะห่างของความรู้สึกได้
และระยะห่างในแต่ละสถานภาพทางความรู้สึกในแต่ละคนก็คงจะไม่เท่ากัน..

เราระบุชัดไม่ได้ว่า จำนวน1 เท่ากับ 1 ในความรู้สึกของอีกคน
1 ในความรู้สึกของคนหนึ่ง อาจจะเป็น 100 ในความรู้สึกของอีกคนก็เป็นได้ ..

และในเมื่อการคบหากันเป็นปฏิสัมพันธ์ของคนสองคน
เราจึงมองเห็นความไม่ลงตัว เห็นระยะห่างที่ไม่เท่ากันของคนสองคนได้เสมอ..
....................
กับคนบางคน เราอยากเป็นมากกว่าคนรู้จัก
เราก็จะพยายามที่จะทำให้ระยะห่างของเรามันสั้นลง

กับคนบางคน เราอยากเป็นน้อยกว่าที่เป็นอยู่
เราก็จะพยายามที่จะทำให้ระยะห่างของเรายาวไกลออกไป..

แต่กลับบางคนเรากลับอยากจะรักษา ระยะห่าง ตรงกลาง ไว้ให้คงที่
ไม่ให้ห่างหาย จางหนี หรือ เข้ามาใกล้จนเรารู้สึกอึดอัด..
.....................

เคยรู้สึกใช่ไหมว่า ..
ขณะที่เราเดินเข้าหา บางคนกลับกำลังเดินหนี
กับบางคนเรากำลังเดินหนี บางคนกลับเดินตาม...
กับบางคนเราก็ต้องการระยะห่างประมาณหนึ่ง ไม่ต้องใกล้มาก
................แต่ไม่ต้องการห่างหายไปไหน......................

ขณะที่บางคนวิ่งตาม
ล้มลุกคลุกคลานและเจ็บปวดกับระยะห่างของอีกคนที่ทิ้งไว้ตรงหน้า
และขณะเดียวกันกับที่อีกคนก็วิ่งหนี
โดยไม่คิดจะหันกลับมามองความเจ็บปวดของอีกคน
อะไรก็เกิดขึ้นได้ กับความรู้สึกคน..

เหนื่อยแสนเหนื่อย ล้าแสนล้า แต่สุดท้ายก็ยังพยายาม
พยายามที่จะยื้อยุดฉุดดึงอยู่เช่นนั้น

บางคนปล่อยความรู้สึกของอีกคนไว้ บนความห่าง ห่างจนลับตา ..
ไม่เคยหันกลับมามองหรือรับรู้ความเป็นไปของอีกคน ..
ไม่เคยรับรู้ว่า

ระยะห่างที่เขาทิ้งไว้อีกคนมันสร้างความเจ็บปวดได้ประมาณไหน
แต่ก็มีบางคนที่เหนื่อยล้ากับระยะห่างที่พยายามรักษาไว้เพียงแค่นั้น
ไม่ต้องห่างไป แต่ เข้าใกล้กว่านี้ไม่ได้ ..
ต้องการเพียงเส้นขนานที่ไม่มีทางมาบรรจบ ....
.............................

การทำลายระยะห่างของคนสองคนอาจไม่ใช่เรื่องยาก
แต่ก็ไม่ได้ง่ายดายนักสำหรับอีกหลาย ๆ คน...

บางคนพยายามมาเกือบทั้งชีวิต..
ระยะห่างที่ว่าก็ยังคงห่างอยู่เช่นเดิม..

ขณะที่บางคนอยู่นิ่ง ๆ ไม่วิ่งหนี ไม่วิ่งตาม
ปล่อยทุกอย่าง! ให้เป็นหน้าที่ของเวลา

ไม่เรียกร้องให้เกิดความคาดหวัง
ไม่ปล่อยละเลยจนเหมือนชาเฉย...
ระยะห่างนั้นกลับขยับเข้ามาใกล้ราวปฏิหารย์..
.................................

เอาใจช่วยสำหรับคนที่กำลังพยายามเดินเข้าหา
ให้อีกคนหันกลับมามองบ้าง ระยะห่างจะได้สั้นลง พยายามต่อไป

เพราะวันหนึ่งคุณอาจรู้สึกว่าความพยายามของคุณมิได้ไร้ค่า
ร้องขอสำหรับคนที่กำลังเดินหนี ให้หันกลับมามองความรู้สึกของอีกคนบ้าง

เพราะบางทีคุณอาจจะสูญเสียอะไรดี ๆ ไปเพราะระยะห่างที่คุณทิ้งไว้ให้อีกคน
เห็นใจกับการรักษาระยะห่างให้คงที่สำหรับบางคน
เพราะบางทีมันก็ทรมานมากกว่า การพยายามเดินเข้าใกล้หรือห่างหนี..เสียอีก..
........................................

แล้วคุณ ๆ เล่า เคยนึกย้อนกลับมามอง ระยะห่าง
ของคุณกับผู้คนรอบตัวกันบ้างไหม..

เคยรู้สึกไหมว่า บางที ความห่างไกล กับ ระยะห่างของความรู้สึก
กลับเป็นตัวแปรผกผันกัน

เคยรู้สึกได้ถึงระยะห่างทั้งที่ตัวอยู่ใกล้ ๆ
หรือรู้สึกใกล้กันแล้วทางความรู้สึกทั้งที่ตัวอยู่แสนไกล กันบ้างไหม.???

เคยคิดกันบ้างไหมว่า ระหว่างคนพยายามเดินหนี คนที่พยายามเดินตาม
และคนที่พยายามยังไงระยะห่างกลับ! เท่าเดิม คนไหนเจ็บปวดไปกว่ากัน ...

อาจเป็นเพราะ .... โลกกว้างเกินไป
หรือไม่ .... หัวใจเราแคบเกิน

คนที่ต้องการ...

หนังสือเล่มหนึ่งเคยถามฉันว่า..
"คนที่เข้าใจในตัวคุณมากที่สุด คุณอยากให้เป็นประมาณไหน?"
ฉันคงตอบว่า...
"แค่รับความเลวของเราได้มากกว่าใคร
และพร้อมจะอยู่เคียงข้างเราเสมอ ก็เพียงพอแล้ว"
ทุกคนต่างมีความเลวด้วยกันทั้งนั้น
ฉันเองก็มีข้อเสียเยอะ รู้ตัวบ้าง ไม่รู้ตัวบ้าง
แต่มันจะดีสักแค่ไหน ถ้ามีใครสักคนที่ "รับความเลว" ของคุณได้
บางคนคาดหวังไว้ว่าคนที่จะคบ ต้องดีอย่างนู้นอย่างนี้
คงไม่มีใครคิดไว้เลยว่าจะต้องกินเหล้า เจ้าชู้ พูดจากวนประสาท
แต่พอเจอคนนั้นจริงๆ
คนที่คิดว่า "ใช่" กลับไม่ได้เป็นเหมือนที่วาดเอาไว้
เพราะ "ความรัก" มันกำหนดไม่ได้ว่าจะให้รักคนนี้ ไม่รักคนนั้น
ที่กำหนดได้มันคือ "ความชอบ" มากกว่า
** แต่ที่สำคัญ คือ
ถ้าเค้าสามารถรับความเลวของคุณได้ด้วยเหมือนกันล่ะ มันเจ๋งขนาดไหน
แล้วคนที่คุณกำลังคบอยู่ตอนนี้ล่ะ เป็นเหมือนที่คุณวาดไว้รึปล่าว
ถ้าเป็นคุณก้อควรบอกเค้านะว่าเค้าน่ะ เป็นญ/ชในฝันของคุณเลย
แต่ถ้าไม่ใช่...
คุณก้อควรบอกให้เค้ารู้ว่า..
ไม่ว่าเค้าจะดีหรือเลว
จะต่างจากที่คุณฝันไว้แค่ไหน
แต่คุณก็ยัง "รัก" เค้า 

เพื่อนเก่าที่รักทุกคนที่แก้วรักแล้วแก้วรู้ว่าพวกเพื่อนๆไม่รักเราเราจะไปหานะวันพุธเวลา3.30น.อย่าลืมมาต้อนรับเรานะไม่งั้นเราไม่ยอมดั่วเออไอ้พี่พั่งถ้าแก้วติ๊งต๊องนะพี่ก็คงปัญญาอ่อนเรยเหละใช่พี่พั่งพูดถูกแก้วไม่เห็นจะหยิ่งตรงไหนเรยมาหาว่าเค้าหยิ่งเนี่ยมันไม่ดีเรยรู้บ้างไหม    เออเนี่ยจอยเราเปิดเพลงให้แกฟังไม่ต้องอินกับเพลงขนาดนั้นก็ได้นำตาเอ็งคลอเบ้าเชียวน่าสงสารแต่แกก็ชอบใช่ป่ะเรารู้    เราเข้าใจนะพวกเธอที่เป็นเพื่อนใหม่เรายังไม่สนิทกับเรามากเท่าในกลุ่มแกเท่าไหร่แต่ก็อย่ากูได้ป่ะล่ะไปไหนก็รอกันบ้างกูเป็นเด็กใหม่ให้กูหน้าด้านถามรุ่นน้องรุ่นพี่แอบอายหว่ะน่าเกลียดมากเป็นที่เลวดีเยี่ยม(ล้อเล่นนะ)

 

 

 

 

ป.ล หากรักกูโปรดรอกูถึงมึงไม่รักกูมึงก็ต้องรอกูอยู่ดี  เข้าใจ๋)

จอยกูขอบใจมึงมากที่มาเม้นให้กูคนอื่นแม่งไม่เห็นกูอยู่ในสายตาเลย(เศร้ามากมาย)เออแกก็ช่วยช่วยบอกเว็บไดของเราด้วยแล้วกันนะเค้าได้เห็นเราอยู่ในสายตาบ้าง555+

เพื่อนๆที่เพิ่งเข้ามาก็ช่วยกันเม้นหน่อยนะเราอ่ะเพิ่งจะมาupเด๊ยวนี้เองก็เราก็เป็นเด็กใหม่หากเราทำให้เพื่อนๆเด็กเก่าไม่พอใจก็บอกกันดีๆก็ได้ไม่จำเป็นที่จะต้องนินทาลับหลังเราเป็นเพื่อนกันนะสิ่งที่เราอยู่ร่วมกันได้ก็คือการที่จะมาอยู่ร่วมกันการที่มาพูดคุยกันบางอย่างเด็กใหม่แบบเราก็ไม่รู้จะต้องวางตัวยังไงต้องทำตัวแก่นขนาดไหนวันแรกที่เราเข้ามาในโรงเรียนนี้ก็รู้สึกว่ามีเพื่อนจริงใจดีมีคนอยากรู้จักแก้วมากมายก็รู้สึกดีใจมากแต่พอมีคนมาว่าลับหลังว่าแบบแก้วห้อง6หยิ่งอย่างนั้นหยิ่งอย่างนี้แก้วไม่รู้จะพูดยังไงแก้วไม่ได้หยิ่งใครอยากจะคุยก็เข้ามาคุยกลุ่มแก้วไม่มีความลับต่อกันเด็กเก่าคงเข้าใจนะแก้วไม่หยิ่งแก้วเป็นคนที่คบใครก็ได้แก้วเป็นคนเฉยๆอาจจะดูกวนตีนไปนิดแต่ก็ไม่ได้เลือกคบที่หน้าตาอืมขอบคุณนะที่ทำให้แก้วรู้ตัวว่ามีคนนินทามีคนคิดกับแก้วแบบไหน

เออที่รักจร้าแก้วรักนะจ๊ะ555+

แล้วกลุ่มที่รักของเราก็ขอบคุณที่ให้คำปรึกษาในเรื่องต่างๆนะขอบใจมากๆปลื้มอย่างรุนแรงอืมจบและ

ปล. อย่าลืมนะในสิ่งตัวเองคิดมันไม่ใช่สิ่งที่คนอื่นต้องการ

อยากคบกับแก้วก็เข้ามาคบได้แก้วเนคนปัญยาอ่อนอยู่แล้ว

อันนี้เปิดให้น้องดูก่อนอะนะ

ยังไม่มีอะไรเลย

เพราะตอนนี้ตีสองแล้ว

เด๋วค่อยเพิ่มพรุ่งนี้ละกัน

อีกอย่าง

ทำไมมันแก้อายุไม่ได้วะ??